Er is een vliegvisser geboren

15 juli 2026

Het was een frisse, actieve woensdagochtend toen we om exact 8:00 uur arriveerden bij Visvijvers de Kool.

De omstandigheden waren perfect. We vonden een mooie stek op het strandje, met de wind stevig in de rug.
De tactiek was duidelijk verdeeld: ik viste met de vliegenhengel en een imipellet, terwijl de 14-jarige Milo koos voor de traditionele werphengel met maïs.

Vanaf de eerste inworp zat het tempo er goed in. De aanbeten volgden elkaar in rap tempo op, al had de vlieg subtiel de overhand.
Als Milo er één landde, wist ik er vaak twee te haken.
De teller liep snel op. Rond de klok van 14:00 uur had Milo zijn tiende karper binnen, terwijl mijn teller inmiddels op twintig stond.
Het verschil in techniek en actie begon te knagen; Milo wilde nu toch echt het fijne weten van dat vliegvissen.

Ik overhandigde hem mijn #9 vliegenhengel voor een paar oefenworpen.
Tot mijn verbazing pikte hij het ranzensnel op. De strakke achterwaartse stop had hij direct onder de knie.
Ook de voorwaartse worp, uitgevoerd op techniek in plaats van pure kracht, verliep vlekkeloos.
Keer op keer wist hij de vliegenlijn op tien meter afstand kaarsrecht op het wateroppervlak neer te leggen. Dit was het moment voor het echte werk.

We strooiden een handje drijvende pellets in de zone en Milo mocht het proberen.
Karpervissen met de vlieg vereist een messcherpe timing.
Na een paar gemiste kansen—soms net te laat, soms helemaal niet aangeslagen—was het raak.
De hengel sloeg hoepeltje rond. De eerste karper op de vliegenlat was gehaakt.
De dril vroeg om de nodige concentratie, maar met een paar gerichte aanwijzingen gleed de vis veilig het net in.

Milo glunderde van oor tot oor; zijn allereerste karper op de vliegenhengel was binnen, en dat na zo’n korte instructie.

Zijn blik sprak boekdelen: hij was direct verslaafd en wilde door.
Gelukkig hadden we de tijd tot 16:00 uur. Opnieuw gingen er pellets naar de magische grens van tien meter.
Milo moest zijn imipellet nu tussen de azende vissen zien te droppen.
Na een aantal precieze worpen zoog een karper de vlieg naar binnen. Beet! Nummer twee was een feit.

Milo kreeg de smaak te pakken en de techniek ging per worp vooruit.
Terwijl ik hem coachte en corrigeerde, duurde het niet lang of ook nummer drie lag op de onthaakmat.
In de resterende twee uur wist Milo in totaal maar liefst 7 karpers met de vliegenhengel te vangen.
Een absolute topprestatie.
Eén ding is zeker: er is een vliegvisser geboren.

Jan Leferink.