Driemaal is scheepsrecht:
De beresterke forellen van de Enns
Mijn geschiedenis met de Oostenrijkse rivier de Enns liet tot nu toe nogal te wensen over. Tijdens mijn eerste bezoek in juni 2025 werd ik geconfronteerd met zwaar onweer en gevaarlijk schwallwasser. Een tweede poging in september van datzelfde jaar strandde in bruin water door grootschalige onderhouds- en reconstructiewerkzaamheden aan de zijstromen. Driemaal is scheepsrecht, zo dacht ik toen ik in juni 2026 voor de derde keer afreisde naar het River House in Großreifling.
Bij aankomst bleek de natuur opnieuw een uitdaging voor me in petto te hebben: een extreme hittegolf met temperaturen tot wel 38 graden. Overdag was er dan ook geen vis te bekennen. Alleen op een schaduwrijke plek zag ik wat activiteit aan het wateroppervlak, wat me twee forelletjes van 25 centimeter opleverde. Niet de start waar je op hoopt. Gelukkig kwam Wolfgang, de eigenaar van het River House, met het verlossende advies: laat de middag voor wat hij is, en richt je volledig op de vroege ochtend en de avond.
De volgende ochtend stond ik bezield en wel om 6:00 uur aan de waterkant. De Enns is hier zo’n zestig meter breed en maakt een grote bocht. In die buitenbocht bevindt zich een diepe geul waar de vis graag aast. Ik kon tot op tien meter van de geul waden. Gewapend met een Klinkhamer op haakje #14 wierp ik richting de azende vis. Vanwege de verschillende stroomnaden was het uiterst secuur werken om te voorkomen dat de vlieg direct gaat driften. Met grote regelmaat zag ik vliegen van het wateroppervlak verdwijnen. De spanning was om te snijden.
Na enkele aanworpen volgde een snoeiharde aanbeet. Een schitterende forel sprong zeker een meter hoog het water uit, direct gevolgd door een enorme run waar ik totaal niet op was voorbereid. Lijnbreuk. Dit zijn geen futloze kweekbakforellen die na een korte dril opgeven. Dit zijn wilde regenboog- en beekforellen die van jongs af aan opgroeien in de brute stroming. Beresterke vissen van 60 centimeter of soms zelfs nog groter. Daar was ik nu wel pijnlijk achter gekomen.
Met een frisse leader en een nieuwe Klinkhamer #14 zocht ik opnieuw de stroomnaad op. Al snel volgde weer een moddervette aanbeet. De vis lanceerde zichzelf met metershoge sprongen en salto’s uit het water. Mijn hengel ging horizontaal en de lijn gierde van de reel. Gelukkig had ik de slip van mijn Vosseler-reel nu perfect afgesteld. Pas na twintig meter nam de weerstand iets af en kon ik de hengel oprichten. De forel bleef echter vechten en smeet zijn hele gewicht in de strijd met acrobatische pirouetten. Tot op vier meter afstand nam hij nogmaals een gigantische sprint, waarbij de reel het uitschreeuwde. Pas na een zenuwslopende strijd gleed deze krachtpatser eindelijk in mijn schepnet. Snel een paar foto’s schieten om later van na te genieten, en de vis mocht weer zwemmen.
Die ochtend volgden er nog een paar van dit soort spectaculaire aanbeten en loeiharde runs. Zulke sterke vissen had ik werkelijk nog nooit meegemaakt.
Tegen 9:30 uur nam de activiteit op het water af.
Voldaan en met vermoeide armen keerde ik terug naar het River House.
Tijd voor een welverdiend ontbijt!
Jan Leferink






















