De Koning van de Tuxbach

Begin juni. Voor een vliegvisser bestaat er geen betere start van de zomer. Mijn kompas staat, zoals inmiddels traditie is, gericht op de Tuxbach in het adembenemende Zillertal.
Het was Jan van den Boogaard die mij jaren geleden op dit spoor zette. Toen ik hem destijds vroeg waar ik in Oostenrijk echt mooi kon vliegvissen, overspoelde hij me met een schat aan beschrijvingen van klaterende beken. Maar de Tuxbach sprong er direct uit. In 2016 stapte ik er voor het eerst de oever op, en sindsdienst — de coronajaren daargelaten — keer ik er elk jaar trouw begin juni terug.

Starten kan ik met vissen achter Hotel Forelle daarna slingert de Tuxbach zich over een lengte van acht kilometer omhoog, om op 1700 meter hoogte te eindigen bij een imposante waterval.
Dit jaar is de situatie anders dan voorheen. Voor het tweede jaar op rij is er bar weinig sneeuw gevallen op de gletsjer, die zich op 3200 meter hoogte bevindt en de beek voedt. Het resultaat is een extreem lage waterstand. Een nadeel voor de gletsjer, maar een voordeel voor de visser: je kunt werkelijk overal waden en ongestoord stroomopwaarts vissen met de droge vlieg. Met zes visdagen in het vooruitzicht heb ik de beek opgedeeld in haalbare etappes van 1,6 kilometer per dag.
Zo houd ik de laatste dag over om terug te keren naar het allermooiste traject.

Vanwege de smalle bergstroom en de weelderige begroeiing op de oevers, kies ik voor licht materiaal: een soepele Echo Glass #4 van 7,4 voet. Aan de korte leader knoop ik een 12/00 Soldarini Fluorocarbon tippet.
De absolute favoriet van deze week is een Klinkhamer met een gele vleugel, gebonden op een haakje 14.

Het hoogste traject van de Tuxbach is mijn absolute favoriet. Het is een wild landschap bezaaid met rotsblokken en een stevig verval. Dit is het échte werk: klimmen en klauteren van de ene poel naar de volgende. Achter, naast en voor elke steen kan een vis liggen. Al klauterend vang ik gestaag prachtige forellen tussen de 20 en 30 centimeter.

Dan, amper honderd meter voor de waterval, in een diepe, heldere poel zie ik een forel jagen. Dit is geen gemiddelde vis; deze is aanzienlijk groter dan alles wat ik tot nu toe heb gezien.

Ik neem de tijd om een strategische positie in te nemen. De forel is uiterst schuw, dus ik moet onzichtbaar blijven. Bovendien moet ik de vis hier kunnen drillen voordat hij de onhoudbare hoofdstroom in schiet, én ik moet hem veilig kunnen scheppen.
Als alles klopt, zet ik de worp in. De Klinkhamer landt vederlicht, een flink stuk vóór de jagende vis. In een flits stijgt de forel en pakt de vlieg. Raak! De haak zet zich bij de eerste worp.

De dril is intens maar beheerst. Gelukkig slaag ik erin de vis in de rustige poel te houden. Al snel geeft hij de strijd op en glijdt hij over de rand van mijn schepnet. Gewonnen! Een waanzinnig mooie, kerngezonde forel. Mijn dag kan niet meer stuk.

Op de laatste visdag keer ik zoals gepland terug naar dit geliefde traject. Ik parkeer de auto op de grote parkeerplaats naast de beek, waar ook de busjes staan van skiërs die hier de hele zomer op de gletsjer te vinden zijn. Wederom klauter ik vissend en vangend omhoog, tot ik weer bij die ene, diepe poel aankom. Ik kijk over de rand en mijn hart slaat een tel over. Daar zwemt hij weer. Exact dezelfde forel. Zou hij er een tweede keer intrappen?

Ik probeer het eerst met de beproefde tactiek. De forel stijgt inderdaad naar de Klinkhamer, maar herkent het gevaar en duikt met een snelle staartslag direct weer de diepte in. Andere droge klassiekers zoals de Adams en de Super Pupa leveren geen enkele reactie op. Ook een zware leadhead die ik met de stroom laat meedrijven wordt straal genegeerd.

Dan herinner ik me een paar Upside Down Flashback Pheasant Tail Nymphs in mijn doos, gebonden naar aanleiding van de bindvideo’s van FASNA, voorzien van een 3,5 mm jig off bead.
Ik monteer de nimf en laat hem met de stroming meevoeren. Er is beweging! Bij de tweede worp zwemt de vis erachteraan, maar draait op het laatste moment om.Nog één keer dan. Net voordat de Pheasant Tail de poel uit dreigt te driften, schiet de forel naar voren en pakt de vlieg. Het is nauwelijks te geloven: voor de tweede keer in drie dagen hangt dezelfde vis aan mijn lijn. De dril is ditmaal kort; de vis biedt nauwelijks weerstand en laat zich gewillig naar het net loodsen.

Ik bekijk de forel van dichtbij om mijn vermoeden te bevestigen.
De unieke tekening en de herkenningspunten liegen niet. Ja, hij is het echt!

Een heel bijzonder en zeldzaam moment in een vissersleven.

De laatste visdag in het Zillertal zit erop.
Een mooiere afsluiter had ik me niet kunnen wensen.

Jan Leferink